Skip to content

Bilans Nitroso-Redox w układzie sercowo-naczyniowym

3 miesiące ago

489 words

W tym wydaniu czasopisma Taylor i jego koledzy podają wyniki afrykańsko-amerykańskiej próby niepowodzenia niewydolności serca (A-HeFT), podwójnie ślepej, randomizowanej próby, w której oceniano wpływ dodatku diazotanu izosorbidu i hydralazyny na najlepsze konwencjonalne terapii u pacjentów z objawową zastoinową niewydolnością serca, którzy określili się jako czarny.1 Wyniki z terapią skojarzoną były wyraźnie pozytywne, spełniając złożony punkt końcowy badania, który obejmował śmierć z dowolnej przyczyny, pierwszą hospitalizację z powodu niewydolności serca i jakość środki na życie. Ponadto odnotowano imponujący spadek wskaźnika zgonu z jakiejkolwiek przyczyny około 45%, co doprowadziło do wcześniejszego zakończenia badania. Ta próba podnosi fascynujące problemy dotyczące terapii niewydolności serca i różnic w podatności na leki wśród populacji. Próba zrozumienia tych zagadnień wymaga wglądu w farmakologiczne i biologiczne podstawy każdej kombinacji leków, która może zwiększyć dostępność tlenku azotu. Ten reżim diazotanu izosorbidu i hydralazyny (które są dostępne pojedynczo jako niedrogie, ogólne preparaty), początkowo wybrany ze względu na swoje właściwości rozszerzające naczynia krwionośne w próbach niewydolności serca Veterans Administration (V-Heft) I i II, 2 okazuje się być jednym z najbardziej przypadkowe terapie skojarzone w medycynie sercowo-naczyniowej. Diazotan izosorbidu jest organicznym azotanem, który stymuluje sygnalizację tlenku azotu, 3 a hydralazyna jest środkiem rozszerzającym naczynia krwionośne i przeciwutleniaczem, który hamuje enzymatyczne tworzenie się reaktywnych form tlenu, takich jak ponadtlenek (O2) przez oksydazy NADH i NADPH.4 Sukces tej terapii powoduje obecnie Przede wszystkim potrzeba zrozumienia podstawowej biochemii tlenku azotu i nadtlenku oraz ich interakcji, ponieważ te cząsteczki są kluczowymi wyznacznikami komórkowego bilansu redoks.
Ryc. 1. Ryc. 1. Konsekwencje zaburzania równowagi między tlenkiem azotu a wytwarzaniem nadtlenku w układzie sercowo-naczyniowym pacjentów z zastoinową niewydolnością serca. Interakcja między wytwarzaniem tlenku azotu (NO) i ponadtlenku (O2) – równowaga nitro-redoks – odgrywa podstawową rolę w niewydolności komórek i narządów w kluczowych miejscach w całym układzie sercowo-naczyniowym. Fizjologicznie poziom i lokalizacja wytwarzania tlenku azotu i nadtlenku są zrównoważone w komórce, ułatwiając odpowiednią potranslacyjną modyfikację białek efektorowych. U pacjentów z niewydolnością serca wytwarzanie ponadtlenku jest zwiększone, a poziom lub lokalizacja syntezy tlenku azotu jest zakłócona, co zakłóca sygnalizację efektorową, a zatem powoduje dysfunkcję komórek w wyniku skurczu naczyń krwionośnych małych i dużych naczyń oraz kurczliwości serca lub, jeśli jest przedłużona. , śmierć komórki lub uszkodzenie. Diazotan izosorbidu, lek, który pobudza szlak tlenku azotu, a hydralazyna, przeciwutleniacz hamujący syntezę ponadtlenkową, może w związku z tym przywrócić równowagę wytwarzania tlenku azotu i nadtlenku, przekształcając szlaki patologiczne w szlaki fizjologiczne zarówno w sercu, jak iw naczyniach krwionośnych.
Tlenek azotu i ponadtlenek są fizjologicznie wytwarzanymi, reaktywnymi cząsteczkami z niesparowanymi elektronami (tj. Wolnymi rodnikami)
[podobne: dystrofia mięśniowa duchenne a, ginko biloba, ginekomastia leczenie ]
[patrz też: diklofenak, belimumab, fitamina ]

0 thoughts on “Bilans Nitroso-Redox w układzie sercowo-naczyniowym”